പൊറാട്ട The പോരാളി

 പണ്ട് ഉമ്മ വയ്യാതെ കിടക്കുന്ന ദിവസങ്ങളിലും, വീട്ടിലെയും, നാട്ടിലെയും എന്തെങ്കിലും പരിപാടിക്കും ഒക്കെ വിളമ്പുന്ന എല്ലാവരുടെയും പ്രിയങ്കരിയാണ് നമ്മുടെ താരമായ പൊറാട്ട.

പുള്ളിക്കാരിയെ നമ്മുക്ക് ഏതു വിധത്തിലും തിന്നാം, കൊയച്ചിട്ടാണേലും, അടിച്ചിട്ടാണേലും, നുറുക്കിയിട്ടാണേലും, എല്ലാത്തിനും ബേസ്ഡ്. ഇ നായകിയെ നമുക്ക് മീൻ മുളകിട്ട കറിയിന്റെ കൂടെയും, മുളകിടാത്തതിന്റെ കൂടെയും, എന്തിനു ഒരു പഞ്ചസാരയിൽ കുത്തി തിന്നാൻ പോലും ശേഷിയുണ്ട് . എന്നാൽ എല്ലാവര്ക്കും താല്പര്യം ഇവളെ ബീഫിൽ പൊതിയുന്നതാണ്. നല്ല കുരുമുളകിട്ട ഉലുവയും കൂട്ടി, മസാലകളിൽ കുഴച്ച ബീഫ് കറി അതൊരു വിഗാരമാണ്.

എന്നാൽ ഇന്ന് ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത്, ആദ്യമായി ഇവളോടിഷ്ടം തോന്നിയ സന്ദർഭമാണ്.

പണ്ടൊക്കെ നാട്ടിലെ സാധാ തട്ട് കടയിൽ നിന്ന് കിട്ടുന്ന ചൂടോടെ യുള്ള അടിച്ച പോരാട്ടന്റെ കൂടെ, കിട്ടുന്ന മുട്ട റോയ്സ്റ് എന്ന നായകനുണ്ടായിരുന്നു.

നല്ല വേവിച്ച ഉള്ളിയിലെ കിടന്ന് മുട്ട ഇങ്ങനെ തിളങ്ങി നിൽക്കും, ഒരു കഷ്ണം പൊറാട്ട എട്ത് അതിൽ മുക്കി, അതിനിടയിൽ മുട്ടയും കൂടി ചേർത്ത അങ്ങ് കഴിച്ചാൽ, അന്നത്തേക്കുള്ള, പ്രൊറ്റീനും എല്ലാം അങ്ങ് കടന്നു കേറും, എന്ത് രസമായിരുന്നു.

ആ കോമ്പിനേഷൻ ഇടക്കിടക്ക് നാക്കിൽ ഇട്ട് ഉരട്ടാന് ഭയങ്കര കൊതി ആയതു കൊണ്ടുതന്നെ, ആ കാലത്തു പൊറാട്ടക്ക് വേണ്ടി ഇത്തിരി സ്ഥലവും വയറ്റിൽ വാടകക്ക് എടുത്തിരുന്നു.

ഇന്ന് പക്ഷെ പൊറാട്ടന്റെ കൂടെ കിട്ടുന്നത് കോഴിയുടെ പാർട്സിട്ട വെള്ളപോലത്തെ ഒരു കറിയാണ്. ഇനി എരുവിനും പുളിയിക്കും വേണ്ടി വേണേൽ കൊർച് ചിക്കൻ പൊരിച്ചതും ബീഫ് വിരട്ടിയതും വേണേൽ വെടിക്കാം, എന്നാൽ പോലും നമ്മുടെ നായകൻ മുട്ട റോയ്സ്റ് ഇപ്പോൾ ഇല്ല. 

അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഇന്നെനിക്ക് പൊറാട്ടയോടുള്ള താല്പര്യം വളരെ കുറഞ്ഞു പോയിരിക്കുന്നു. എല്ലാവരും ബീഫിൽ മുക്കി പൊറാട്ട തിന്നുമ്പോൾ, ഞാൻ കൊതിയോടെ നോക്കും, ബീഫ് അത്ര ഇഷ്ടമല്ലാത്ത ഞാൻ അതൊരു മുട്ട റോയ്സ്റ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ എന്നാശിച്ചു പോകും.